Ophelia - Natalie Merchant

"Ophelia" - album, film i piosenka Natalie Merchant z 1998 r.

OBEJRZYJ I POSŁUCHAJ TUTAJ

FILM

OPENING CREDITS

OFELIE

OPHELIA film

CLOSING CREDITS

"Ophelia" is the title of a 1998 album, film, and song by Natalie Merchant.

WATCH AND LISTEN HERE

FILM

OPENING CREDITS

OPHELIAS

OPHELIA film (musical highlights)

CLOSING CREDITS

OPHELIA

Ophelia was a bride of god 

a novice Carmelite 

in sister cells the cloister bells 

tolled on her wedding night

Ophelia was a rebel girl 

a blue stocking suffragette 

who remedied society 

between her cigarettes

Ophelia was a sweetheart 

to the nation over night 

curvaceous thighs 

vivacious eyes 

love was at first sight...

Ophelia was a demigoddess 

in pre war Babylon 

so statuesque a silhouette 

in black satin evening gowns

Ophelia was the mistress to a 

Vegas gambling man 

Signora Ophelia Maraschina 

Mafia courtesan

Ophelia was a circus queen 

the female cannonball 

projected through five flaming hoops 

to wild and shocked applause...

Ophelia was a cyclone, tempest 

a god damned hurricane 

your common sense 

your best defense 

lay wasted and in vain

Ophelia'd know your every woe 

and pain you'd ever had 

she'd sympathize 

and dry your eyes 

and help you to forget...

Ophelia's mind went wandering 

you'd wonder where she'd gone 

through secret doors 

down corridors 

she'd wander them alone 

all alone

http://www.nataliemerchant.com/p/ophelia

HAMLEŚ Jerzego Skolimowskiego

"Ofelka musi zapoznać się z wodą,
żeby wypełnić zadania Szekspira"

Etiuda studencka Jerzego Skolimowskiego z 1960r. - DO OBEJRZENIA TUTAJ

Katarzyna Mąka-Malatyńska:

We wszystkich szkolnych filmach Skolimowskiego dominuje ton surrealnej groteski. Powracają motywy fabularne i scenograficzne, które pojawią się również w jego pierwszych filmach kinowych. "Hamleś" zrealizowany został na motywach dramatu Szekspira. Akcję etiudy przeniesiono w zgrzebną rzeczywistość Polski powojennej. Skolimowski sięgnął po konwencję filmu niemego, w której nawiązywał do filmowej burleski. Kategoria groteski wykorzystana zostaje przez autora na kilku poziomach. Zawiera się w samej konwencji burleski oraz w paradoksalnym geście odrzucenia słowa - podstawowej i zarazem symbolicznej materii dramatu. Odtwórcy głównych ról posługują się typowym dla gatunku, wyraźnie przerysowanym aktorstwem. Film opatrzony został jednak komentarzem: pijacką pieśnią, w której wykorzystano motywy Szekspirowskie. Bohaterowie noszą imiona z dramaty Stratfordczyka. Ich forma jest jednak zdrobniała: Ofelka, Hamleś, Laercio. Reżyser wprowadził ponadto dwie postaci współczesne wywiedzione ze środowiska pijacko-knajpianego: Szefa i Szefowej.

Akcja rozgrywa się w przestrzeni nieukończonej, a już podupadającej budowy. W pierwszych scenach filmu bohaterowie huśtają się na prowizorycznej huśtawce. Ofelia skacze z niej wprost do wanny. W ten sposób tragiczny motyw szaleństwa i utonięcia Ofelii zostaje sparodiowany. Ofelia nie tylko nie traci życia, ale z gracją rozbiera się w wannie, pozostając tylko w upstrzonym kwiatami kapeluszu, czyta w niej gazetę, a w finale wręcza umundurowanemu bohaterowi bukiecik kwiatów. Skolimowski pomny faktu, że Hamlet to dramat miłości i władzy, o czym informuje zresztą śpiew z offu, wprowadza do etiudy oba motywy. Hamlet pojawia się na moment wystylizowany na Hitlera, toczy symulowane pojedynki wśród porozrzucanych gazet. Wszystko dzieje się w pijackim widzi. Ten "zdradziecki napój" nieustannie pociągają z butelki wszyscy uczestnicy dramatu. Kamera podąża za bohaterami, a jej chybotanie oddaje stan upojenia bohaterów. Pijani spadają ze schodów, gruz sypie się na ich głowy. Gdy nadchodzi Fortynbras, wszyscy udają, że czytają gazety, bo w świecie Szekspira i Skolimowskiego wszystko jest pozorem. Żart filmowy autora "Rysopisu" zawiera symboliczne odniesienia do rzeczywistości Polski Ludowej końca lat 50. zbudowanej na pozorach i gazetowym kłamstwie. Wielki dramat Szekspira karleje w niej, staje się żenującą zabawą podpitych bohaterów.