Björn Håkanson - Kobieta poza historią

Björn Håkanson

Kobieta poza historią

Jeśli chodzi o jabłko aktywna była Ewa 

Walka kobiet zaczęła się na długo przed męką Hamleta 

Prowadziła ją między innymi także siostra Hamleta 

choć naturalnie w sztuce jej nie ma 

To ona powiedziała księciu 

gdzie dokładnie Poloniusz słucha 

zwykle za draperiami 

To ona dla roznamiętnionej Ofelii 

przekładała miłosne uszczypliwości Hamleta 

na społeczne fakty 

Kiedy Hamlet po monologu byćalboniebyć 

płacząc załamał się za kulisami 

Spotkało go ostre siostrzane: być! 

Nie ona poślubiła króla Fortynbrasa 

ale to ona 

urodziła temu norweskiemu osiłkowi 

dziecko 

Jego królowa siedziała tylko i przędła 

O Hamlecie siostra mawiała 

On umrze 

wraz z burżuazyjną historią literatury 

Ale moja krew żyć będzie zawsze 

przełożył Zygmunt Łanowski

HAMLET POŁOWY WIEKU (Jan Kott) - fragmenty

Esej Jana Kotta pt. "Hamlet połowy wieku" pochodzi ze zbioru Szekspir współczesny.]  [Esej Jana Kotta pt. "Hamlet połowy wieku" pochodzi ze zbioru Szekspir współczesny.

[...]
Do tej wielkiej gry wciągnięta zostaje i Ofelia. Podsłuchują jej rozmowy, wypytują, przejmują listy. Sama je zresztą oddaje. Jest jednocześnie cząstką Mechanizmu i jego ofiarą. Bo polityka ciąży tutaj nad każdym uczuciem i nie ma od niej ucieczki. Wszystkie postacie dramatu są nią zaczadzone. Mówią tylko o polityce. Aż do obłędu.

Hamlet kocha Ofelię. Ale wie, że jest śledzony, i ma ważniejsze sprawy na głowie. Ta miłość powoli wycieka z niego. Nie ma na nią miejsca w tym świecie. Dramatyczny okrzyk Hamleta: "Ofelio, idź do klasztoru!" - skierowany jest nie tylko do Ofelii, skierowany jest również do tych, którzy podsłuchują kochanków. Dla nich oznaczać ma potwierdzenie przybranego szaleństwa. Ale dla Hamleta i Ofelii oznacza, że w świecie, gdzie panuje zbrodnia, nie ma miejsca na miłość.

[...]
Hamlet pojęty jako scenariusz jest historią trzech młodych chłopców i jednej dziewczyny. Chłopcy są rówieśnikami, nazywają się: Hamlet, Laertes, Fortynbras. Dziewczyna jest od nich młodsza, ma na imię Ofelia. Wszyscy czworo wplątani są w krwawy dramat polityczny i rodzinny. Troje z nich w nim zginie, czwarty dość przypadkowo zostanie królem Danii.

[...] 
Ofelia może być uczesana jak Dama z łasiczką Leonarda albo nosić rozpuszczone włosy, albo upięty warkocz, albo koński ogon. Ona także wie, że życie jest z góry przegrane. I swojej partii z życiem nie chce grać zbyt wysoko. Wypadki zmuszają ją, żeby zagrała ponad własną miarę. Jej chłopiec wmieszał się w wielką politykę. Spała z nim. Ale jest córką ministra i córką posłuszną. Zgadza się, żeby ojciec podsłuchał jej rozmowę z Hamletem. Może go chce uratować. Wpada w zasadzkę. Wydarzenia zapędziły ją w ślepą uliczkę, skąd nie ma wyjścia. Scenariusz historii zwykłej dziewczynie, która kochała swojego chłopca, wyznaczył tym razem rolę tragiczną.