Aleksander Błok - Pieśń Ofelii

Aleksander Błok

Pieśń Ofelii

Wczoraj przy nas nie było nikogo,

I on szeptał tak strasznie, tak strasznie.

I oddalił się tą smutną drogą,

A ja zapomniałam wczorajsze —

Zapomniałam wczorajsze.

Czy to wczoraj — czy dawno już było?

Tak milczący jest teraz i inny.

Moich lilii na łące nie było,

Nie znalazłam płaczącej wierzbiny,

Płaczącej wierzbiny.

Ach, to dawno — gdy mówiły do mnie

Czyjeś usta, gdy mnie całowały.

Jak to dawno — nie wspomnę, nie pomnę,

O czym brzegi strumienia szeptały,

O czym szeptały.

Odtąd widzę w najmniejszej roślince

Jego lica kochane i straszne...

Po tej samej on poszedł ścieżynce,

Dokąd odeszło wczorajsze,

Odeszło wczorajsze.

Dobrej łąki ukryły mnie zioła,

I już więcej nie umiem się żalić.

Czy to dawno było — czy wczoraj...

Coś mówili, tulili, całowali —

Mnie całowali.

Przełożyła Mieczysława Buczkówna

Aleksander Błok - *** [Jam Hamlet]

Aleksander Błok

* * *

Jam Hamlet. Krew sie w żyłach ścina,

Kiedy przewrotność splata sieci.

A w sercu - miłość, ta jedyna,

Ta pierwsza - do najmilszej w świecie.

Chłód życia cię, Ofelio miła,

W daleką uniósł już krainę,

Zatruta klinga mnie przeszyła

I, książę, w własnym kraju ginę.

6 lutego 1914

przełożył Seweryn Pollak

Aleksander Błok - *** [Ofelia w kwiatach, przystrojona]

Aleksander Błok

* * *

Ofelia w kwiatach, przystrojona

W majowe róże, w lilie rzeczne,

W spojrzeniu swoim już szalona,

Wsłuchana w myśli niedorzeczne.

Widziałem: młoda tam wierzbina

Z udręką w wodę spoglądała,

I plotła wianki swe dziewczyna,

Śmiała się płacząc i śpiewała.

Widziałem księcia nad potokiem,

Smutek się w oczach jego palił,

On w odrętwieniu stał głębokiem

I rzecznej się przyglądał stali.

A obok cicho przepływała

Pod wierzb płaczących gałęziami

Dziewczęca jej zasłona biła

W splocie majowych róż z liliami.

30 listopada 1898

przełożył Seweryn Pollak